ESTHER DIELTJES

Mijn wortels liggen in Apeldoorn (1978), waar dankzij de Veluwe mijn liefde voor de natuur ontstond. 

Vanuit een groene passie en missie zet ik me in voor de herwaardering van het miskende maar onmisbare leven om ons heen. Door kennis te delen en door uit te nodigen tot verstilling en betrokkenheid wil ik perspectieven kantelen en zaadjes planten voor een meer natuurinclusieve manier van denken en handelen.

Na mijn kunstopleidingen werkte ik als schrijver, docent en tentoonstellingsmaker voor diverse musea, overheidsinstellingen en particulieren. In mijn artistieke praktijk stond altijd de natuur centraal, maar wat begon als artistieke inspiratie, groeide de laatste jaren uit tot een inhoudelijke studie van bosbeheer, ecologie en soortenkennis.

In het project Leven in de luwte komen mijn ervaring als onderzoeker, schrijver en beeldmaker samen. Het richt zich op het kleine, het gewone, het verborgene en het miskende. Ik onderzoek het leven dat zich afspeelt aan de randen van onze aandacht op verscholen plekken en stille momenten. Van een muis tot een huisjesslak, van holtes in oude bomen tot stiekeme plekjes onder houtwallen en heggen, van de winter tot het holst van de nacht. 

Mijn werk nodigt uit tot vertraging, tot ontvankelijk zijn voor wat zich niet direct opdringt. Niet om te verklaren, maar om verwondering en eigen ontdekking de ruimte te geven. Zo kan een gevoel ontstaan van verbondenheid met het grote geheel, waarin alles met elkaar verweven is en ook het kleine en miskende een eigen intrinsieke waarde heeft. Een verbondenheid die vraagt om bescheidenheid en aandacht voor het leven dat zich in de luwte afspeelt. Over zien wat er al die tijd al was. En beseffen dat wij er niet buiten of boven staan, maar medebewoners zijn. 

Ik werk in diverse druk- en tekentechnieken, die soms worden gecombineerd. Bewust kies ik voor monochrome beelden, waarin vorm, textuur, licht en schaduw de hoofdrol spelen. De verstilde beelden nodigen uit om langer te kijken. Ze suggereren meer dan zij verklaren en laten ruimte voor een persoonlijke ontmoeting tussen beeld en beschouwer.